Rzeżączka – groźna szczególnie dla młodych osób

Rzeżączka, inaczej tryper (z łac. Gonorrhoea) jest niebezpieczną chorobą zakaźną, wywoływaną przez występujące zawsze parami bakterie dwoinki rzeżączki. Do zakażenia dochodzi najczęściej podczas stosunku płciowego z osobą chorą, dzieje się to zarówno przy stosunku waginalnym, analnym i oralnym. Ze względu na fakt, że rzeżączka to typowa choroba przenoszona drogą płciową, w niektórych krajach zakażenie rzeżączką u osoby nieletniej wskazuje na kontakty płciowe z nieletnim/nieletnią i jest podstawą do postawienia zarzutu, takie prawo uznaje np. Nowa Zelandia. Zakażenie ma też często w trakcie porodu, kiedy chora matka przekazuje bakterie noworodkowi. Rzeżączka atakuje układy moczowy i płciowy, a także takie miejsca jak jama ustna, gardło i oczy. Na początku zakażenie obejmuje głównie u kobiet – szyjkę macicy, u mężczyzn – cewkę moczową. Chorować na rzeżączkę mogą zarówno kobiety jak i mężczyźni, najczęściej osoby w wieku od 15 do 25 lat. Rzadko, lecz jednak zdarza się, że lekarz geriatra rozpoznaje rzeżączkę u osób w podeszłym wieku.

Zdarza się, że choroba przebiega bezobjawowo, wyniszczając organizm od środka. Niestety w takiej sytuacji osoba chora nie jest świadoma faktu, że może zarażać swoich partnerów czy partnerki. Gdy już objawy się pojawią przeważnie u kobiet występują upławy oraz zaburzony zostaje cykl miesiączkowy, a u mężczyzn pojawić może się wydzielina ropna z cewki moczowej, a także swędzenie i pieczenie podczas oddawania moczu. Mniej więcej połowa kobiet może zauważyć objawy około 10 dni po zakażeniu, a towarzyszyć może im ból podbrzusza, krwiste upławy, wysoka gorączka oraz mdłości. Tylko około u 10% mężczyzn po zarażeniu nie występują objawy. Z miejsc intymnych bakterie przenoszone są przez naczynia krwionośne do innych organów, np. stawów, gardła czy jamy ustnej, a nawet do serca. Zarówno zakażenie przez odbyt lub jamę ustną może przebiegać bezobjawowo lub boleśnie z nietypowymi zmianami skórnymi i pieczeniem. Aby rozpoznać rzeżączkę niezbędne jest badanie laboratoryjne. Jeżeli osoba zarażona nie zauważy jednak objawów w okolicach intymnych, a występują objawy częste dla niegroźnych infekcji, choćby przeziębienia, lekarz rodzinny po dokładnym wywiadzie powinien zalecić dodatkowe badania. Rzeżączka prowadzić może do bardzo groźnych zmian skórnych, a często do zapalenia spojówek i w niektórych przypadkach nawet do utraty wzroku.

Leczenie farmakologiczne polega na podaniu antybiotyków, w tym penicyliny i ceftriaksonu. Niestety antybiotyki nie są w stanie cofnąć zmian wywołanych przez rzeżączkę, a leczenie nie daje gwarancji nie wystąpienia choroby w przyszłości. Co więcej, chory może równocześnie zakazić się kilkoma chorobami wenerycznymi, w przypadku rzeżączki często także chlamydiozą. W takim przypadku konieczna jest terapia antybiotykowa obu tych chorób. Leczenie musi także objąć wszystkich partnerów osoby chorej na rzeżączkę. Podczas leczenia niezbędne jest zachowanie wstrzemięźliwości od wszelkich kontaktów seksualnych.

Rzeżączka jest groźną chorobą o tyle, że może ona powodować groźne powikłania. W przypadku kobiet może dojść np. do uszkodzenia któregoś z jajowodów, a w dalszym skutku do bezpłodności. O ile uszkodzenie jajowodu występuje częściowo, może do prowadzić do nierozpoznawalnej ciąży jajowodowej, a w dalszej kolejności groźnego, nawet śmiertelnego, krwotoku. Nieleczone przewlekłe zapalenie jąder, które może wystąpić jako powikłanie rzeżączki u mężczyzn, może skutkować nawet bezpłodnością, dlatego bardzo ważne jest aby chorzy mężczyźni przechodzili regularne badania prowadzone przez specjalistów takich jak urolodzy.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *